Wout: “Wij hebben heel veel gesprekken gevoerd – ook over doodgaan. Ook de beslissing dat ze stopte met de behandelingen hebben we samen genomen. Mirjam kreeg eerst een chemokuur en toen die niet aansloeg immuuntherapie. Maar daar werd ze zo ziek van, toen was ze zo verzwakt en kreeg ze zoveel longontstekingen, dat we samen besloten dat dit niet ging. Eigenlijk was toen de verwachting dat ze niet lang meer zou leven. Maar ze knapte geleidelijk aan op. Daarna ging het weer slechter. In mei vorig jaar zat ze er zo doorheen dat we gezegd hebben: we willen euthanasie. Dat hebben we ook besproken met de kinderen. Ze wilde nog één keer haar waarden laten checken. Tot ieders verrassing bleken die waarden – ondanks dat ze zich slecht voelde – niet verslechterd… Dat is zwaar. Je gaat door een enorm diep dal, je kiest voor euthanasie en vervolgens moet je terug. Daar heb ik het moeilijk mee gehad. Het klinkt gek, maar je moet echt weer weg vinden om verder te gaan.”