Erlinde: “De grond zakte weg onder mijn voeten. Ik dacht: mijn zoon is nu 12, ik moet hem sowieso nog 18, liefst zelfs 23 zien worden. De eerste tijd leefde ik in een roes. Ik voelde me niet ziek, maar wilde wel de hele dag in bed gaan liggen. Ik was bang. Ik kreeg kalmeringstabletten en antidepressiva. Na de eerste drie maanden ben ik weer wat gaan werken in de supermarkt. Op een gegeven moment heb je min of meer geaccepteerd dat je ziek bent en ga je weer leuke dingen doen.”


Lees meer verhalen

Leave a Reply