Verhalen van mensen zoals jij

Jan

In 1973 heeft Jan van der Mey een bos lang haar, een Kreidler en maar liefst twee vriendinnetjes. Maar als hij Marja tegenkomt, op een bruiloft van vrienden, is hij diep onder de indruk. Ze is... Lees meer

Jelte

Jelte is pas 15 jaar als zijn vader Jan ziek wordt: hij heeft ALS. Jan gaat in de twee jaar daarna snel achteruit en na een intensief ziekbed overlijdt hij. Jelte wordt – logisch natuurlijk... Lees meer

Rouwnetwerk Jong oprichter Bart Both

“Het is fijn om te praten met andere jongeren die je gevoel herkennen en jou begrijpen” “Rouwnetwerk Jong is een organisatie die jongeren ondersteunt in hun rouw, op een laagdrempelige manier.... Lees meer

Belangenbehartiger bij BVN Addy Plieger

‘Neem de tijd om te bedenken wat je wilt, verbrand niet meteen alle schepen achter je’ ‘Als belangenbehartiger vertegenwoordig je op heel veel plekken de stem van de patiënt. In ziekenhuizen,... Lees meer

IPSO-medewerkers Marsha en Saskia

Saskia: “Als je de diagnose ‘kanker’ krijgt, word je medisch behandeld. Er wordt ingezoomd op je ziekte, maar er gebeurt ook van alles in je hoofd, je hart en je omgeving. Die psychosociale... Lees meer

Medisch specialist Annemieke van der Padt-Pruijsten

‘Wees niet bang om het gesprek over palliatieve zorg aan te gaan – de dood komt niet eerder omdat je het besproken hebt’ ‘Toen ik in 2012 in het Maasstad Ziekenhuis kwam werken, was... Lees meer

Angela

‘We moesten beslissen of we de zwangerschap wilden afbreken ‘Acht maanden na mijn hormoontherapie was ik zwanger. We waren bang dat het misschien niet ging lukken. Door die therapie komt je... Lees meer

Geestelijk verzorger Anke de Lange

‘Eigenlijk ben ik een tolk, een reisgenoot en een getuige in één’ ‘Veel mensen denken dat een geestelijk verzorger met het geloof te maken heeft. Dat kan, maar dat hoeft niet. Zelf ben ik een... Lees meer

Daisy Chamrai

Stel, je bent jong en je wordt verliefd. Maar je grote liefde blijkt ongeneeslijk ziek te zijn. Wat doe je dan? Daisy: ‘Ik heb me heel even afgevraagd, ga ik hieraan beginnen? Maar ik ga liever de... Lees meer

Hospice Heuvelrug in Zeist

‘Veel mensen weten niet wat een hospice is. Die denken dat het een soort gang is met kamertjes, waar allemaal mensen dood liggen te gaan. Maar dat is helemaal niet zo. Het zijn vaak hele mooie... Lees meer

Smorenburg Uitvaartverzorging

Je eigen afscheid. De meeste mensen denken er liever niet over na. Maar als je ongeneeslijk ziek bent, kan het goed zijn om dit toch te doen. Voor jezelf en voor je nabestaanden. Maar waar begin je?... Lees meer

Freek

‘We waren in het UMC Utrecht. Daar kwamen op één dag heel veel mensen bij elkaar voor allerlei onderzoeken. Aan het eind van de dag kreeg iedereen een diagnose: ALS of een andere spierziekte.... Lees meer

54. Schoon verdriet

Eindelijk spreek ik Janneke, één van mijn beste vriendinnen. Ze was niet bij de uitvaart een week geleden, net als mijn andere vriendinnen. Het maximale aantal van 30 aanwezigen, zoals de corona... Lees meer

53. Loslaten

Mijn hoofd tolt. De afgelopen twee nachten heb ik maar weinig geslapen en is er veel gebeurd. Eigenlijk zou ik op tijd naar bed moeten gaan, maar ik weet dat ik ook deze nacht onrustig zal slapen... Lees meer

52. Rustig en diep slapen (deel 2)

Kwart over twaalf ’s nachts, het is net zondag. Ik sluit de deur achter de nachtverpleegkundige. Hugo moet om de vier uur het tweede slaapmiddel geïnjecteerd krijgen en hij heeft net de vierde... Lees meer

51. Rustig en diep slapen (deel 1)

Moe van alle emoties loop ik ’s avonds de trap op. Ik wil slapen. Hugo lag er rustig bij nadat hij vanavond nog een katheter ingebracht gekregen had. Net als ik naast hem wil gaan liggen, zie ik... Lees meer

50. De laatste keer (deel 2)

Ons spelletje stopt abrupt als de bel gaat. Ina komt binnen. Ze maakt even een praatje met ons allemaal. “Ben je er klaar voor?”, vraagt ze Hugo. “Ja, helemaal!”, antwoordt hij. We gaan met... Lees meer

49. De laatste keer (deel 1)

Ineens is het dan toch zover. Nadat de huisarts heeft laten weten dat Ina die middag om drie uur komt, schiet ik in de regelstand. Ilse en Ruben heb ik tegelijk naar beneden gevraagd. Als ik ze... Lees meer

‘Hou als partner ook jezelf in de gaten’

Hanneke: ‘Als partner kom je ook in een zwaar proces terecht als je moet omgaan met een aangezegde dood. Je bent in de rouw over het komende verlies en tegelijkertijd is het hier en nu zo belangrijk. Over hoe je dat doet, in deze fase, is online bijna geen informatie te vinden. In mijn zoektocht heb ik twee boeken gevonden die me aanmoedigen. Dat zijn Medereiziger van Marcella Tam en De Partner van Jessica van Hooff. Die zou ik zeker aanraden.’

Lees het verhaal

‘Ik wil alleen maar in liefde bij hem zijn’

Hanneke: ‘We hebben niet de behoefte om nog van alles uit te spreken of een bucketlist af te werken. Dat is in ons geval ook niet mogelijk. Harry en ik hebben altijd een grote mate van intimiteit gehad en we zoeken nog steeds nabijheid, delen graag onze gedachtes en gevoelens. Ik wil alleen maar in liefde bij hem zijn, de beste versie van mezelf geven en aanwezig zijn voor hem in dit laatste stukje van zijn leven. Zorgen dat ik dat kan, vind ik belangrijker dan alles.’

Lees het verhaal

‘Het gaat vooral om aanwezig zijn’

Hanneke: ‘Er zijn mensen met wie ik kan praten. Maar ik merk ook hoe moeilijk anderen het vaak vinden om te troosten. Dat ze woorden willen vinden, terwijl het eigenlijk alleen maar gaat om troostvol aanwezig zijn. Om laten zien: lieverd, ik ben er voor je.’

Lees het verhaal

‘Gewoon zitten, in stilte, helpt me’

Hanneke: ‘Ik heb veel gelezen over mensen die zich eerst vermannen en dan later helemaal opgebrand zijn. Ik neem regelmatig tijd voor mezelf. Een traumatherapeute heeft me tips gegeven om het hoge cortisolgehalte in mijn bloed, dat maakt dat mijn lichaam trilt, af te laten vloeien. Stilzitten, zonder afleiding helpt. Dan keer ik naar binnen en voel ik het lijntje met de onzichtbare, geestelijke wereld. Dat helpt me om overeind te blijven, te lachen, met liefde en met hoop.’

Lees het verhaal

Hanneke

‘Weken tot drie maanden’. Dat was wat de radiologe zei toen Harry haar vroeg hoe lang hij nog te leven had. Het was 16 april 2024. We hadden de week ervoor gehoord... Lees meer

48. Overgave

Vrijdag 5 juni. Het is negen uur ’s ochtends. Nog magerder dan mager zit Hugo tegen over me aan de eettafel. Een beker warme melk voor zich. Hij drinkt het slokje voor slokje. Het blijft er in. Ik... Lees meer

47. Besluit

De volgende dag word ik onrustig wakker. Mijn gevoel dat hij wel lijdt laat mij niet los, net als de vraag voor wie hij dit nog doet. Als hij tegenover me zit aan de tafel voor zijn glaasje opgeloste... Lees meer

46. Bij jou

De bedlampjes schijnen zacht als ik de kamer binnenkom. Hugo ligt al in bed. Ik kruip naast hem, vlei me tegen hem aan in onze geliefde houding en zucht diep. Het fijnste moment van de dag: zo tegen... Lees meer

45. Klaar

Hugo is er klaar mee. Hij eet al weken niet meer. De bouillon, de melk en de speciale energiedrankjes van de diëtiste is hij zat. Hij slaapt vooral en is nog maar vijf uur per dag op. Hij is moe,... Lees meer

44. Vertrouwen

Hugo heeft steeds meer pijn. Gelukkig helpt de morfine. De mogelijkheid van de palliatieve sedatie komt steeds meer in beeld. In het zicht van de dood in slaap gebracht worden, waarna het lichaam... Lees meer

43. Regie

Af en toe zie ik Hugo zijn gezicht vertrekken van de pijn. “Je kunt altijd meer of andere pijnmedicatie vragen hè?”, zeg ik tegen hem. Hij heeft daar andere ideeën over: “De fentanylpleister... Lees meer

42. Er was bezoek…

Er was bezoek. Ze kwamen om afscheid te nemen. Mooie herinneringen werden opgehaald, wensen werden uitgesproken. Een stevige handdruk volgde. Net als de tranen. Er was bezoek dat volgens afspraak een... Lees meer

‘Je moet goed naar je lijf luisteren’

Cora: “Zo’n periode is fysiek en mentaal slopend. Daarom is het belangrijk dat je je rust neemt. Je moet gewoon heel goed luisteren naar je lijf, anders red je het niet. Af en toe ging ik een weekendje weg met mijn man. Even weg van de hele situatie. Tijd voor mezelf. Lekker fietsen en wandelen. Dat lukte, omdat ik wist dat Thomas thuis goed verzorgd werd en ik gebeld zou worden als er echt iets aan de hand was.”

Lees het verhaal

‘Luister niet te veel naar anderen’

Cora: “Volg je gevoel. Doe wat goed voelt en blijf naar jezelf luisteren. En niet te veel naar anderen. Veel mensen proberen je namelijk - goedbedoeld - advies te geven over wat je moet doen in zo'n situatie. Maar jij zit in die situatie. En het gaat om jou, jouw gezin. Je moet er zelf een goed gevoel aan overhouden.”

Lees het verhaal

‘We regelden een kindercoach’

Cora: “Thomas heeft een euthanasieverklaring getekend, dat wilde hij graag. Hij had ook heel veel begeleiding vanuit het Emma Kinderziekenhuis. Voor de andere kinderen hebben we een kindercoach geregeld die gespecialiseerd is in het begeleiden van gezinnen met een kind dat gaat sterven. Zij kwam regelmatig bij ons thuis, om op een laagdrempelige manier leuke dingen te doen met de kinderen en vragen te beantwoorden.”

Lees het verhaal

‘We wilden genieten, herinneringen maken’

Cora: “We wilden in het nu blijven. Kijken hoe het vandaag gaat en morgen is een nieuwe dag. Dat heeft ons onwijs veel geholpen. Natuurlijk was het moeilijk, maar het overkomt je. En je verandert er niks aan. Dus we hadden zoiets van: we kunnen er maar beter het beste van maken. Laten we kijken hoe we nog kunnen genieten en herinneringen maken voor later. En dat is gelukt. We hebben vreselijk gelachen en heel veel leuke dingen gedaan.”

Lees het verhaal

‘Door te praten krijg je openheid’

Cora: “Ik vond het heel prettig om alles te kunnen delen, en nog steeds. Daardoor verwerk ik ook dingen. En voor de mensen om je heen is het ook fijn, omdat ze vaak met vragen zitten en niet hulpeloos langs de zijlijn willen staan. Het raakte natuurlijk niet alleen ons gezin. Die vlek breidt zich zo ongelooflijk uit.”

Lees het verhaal