‘Ik geniet van wat er nu is’

‘Het is misschien raar om te zeggen, maar ik ben gelukkiger dan vijf jaar geleden. Ruim tweeëneenhalf jaar geleden kreeg ik te horen dat ik een hersentumor heb en dat ik niet meer beter word. Al vrij snel besefte ik: dit is mijn leven en hier moet ik het mee doen. Sindsdien geniet ik veel meer van wat er nu is. Vroeger was ik altijd bezig met later. Als we op vakantie waren, was ik in gedachten mijn koffer alweer aan het inpakken. Nu ben ik niet meer bezig met wat er over vijf jaar gaat gebeuren, omdat ik besef dat je dat niet kunt weten. Ik heb net weer de halfjaarlijkse uitslag van mijn scan gehad en de tumor is rustig. Natuurlijk weet ik dat er een moment komt waarop dat niet zo is, maar ik kan het weer een halfjaar naast me neerleggen en genieten van wat er nu is.’

Wat zijn de dingen waar je op dit moment vooral van geniet? 
‘In maart zijn mijn vrouw en ik ouders geworden van een zoontje, Beau. Iedereen zegt dit, maar wij hebben écht het mooiste kindje dat er is. Hij lacht veel, vindt alles prima. Precies het kind dat je je wenst. Het is zo fijn dat het gelukt is om hem te krijgen, want door de chemo’s was dat niet vanzelfsprekend. Maar met behulp van het ziekenhuis is die wens wel in vervulling gegaan. Op maandag en dinsdag zorg ik voor hem en dat vind ik fantastisch. Op de andere dagen passen opa’s en oma’s op. Dan rust ik uit en train ik voor een marathon, die ik in oktober ga lopen. Ik vind het heerlijk om hard te lopen, het is goed voor mijn lijf én mijn hoofd. Ik heb nog nooit eerder zo’n afstand gelopen, maar de halve is me gelukt onder de twee uur. En er zijn heftigere uitdagingen in mijn leven. Als het lukt om daarmee om te gaan, lukt die marathon me ook.’

Je was te zien in Over mijn lijk. Voor wie jouw verhaal niet kent: wat is er, medisch gezien, aan de hand?
‘Ik heb op twee plekken een hersentumor: een kleine achterin mijn hoofd en een grote aan de linkerkant. Daar kwam ik achter in februari 2024. Ik werkte als docent en merkte dat ik namen van studenten niet kon onthouden. Ook was ik heel moe. Als ik thuiskwam, moest ik eerst twee uur slapen. Toen ik ook nog vlekken begon te zien, ben ik naar de huisarts gegaan. Ik dacht dat ik een burn-out kreeg en de huisarts begon over een vitaminetekort. Maar tijdens de oogtest die ik moest laten doen zagen ze al dat er heel veel druk op mijn linkeroog zat. Een dag later hoorde ik dat het foute boel was: ik had een enorme tumor in mijn hoofd en die was niet weg te halen.’

Wat ging er door je heen toen je dat hoorde?
‘Ik weet nog dat ik dacht: binnen een of twee jaar ben ik dood. En ook wel: waarom heb ik dit? Mijn vader was erbij en die zakte in elkaar van verdriet. Daarna moest ik het aan Bionda vertellen, en aan mijn moeder en zusje, die ook naar het ziekenhuis kwamen. Ik vond het misschien nog wel erger voor hen dan voor mezelf. Ik ben twee dagen echt heel verdrietig geweest, maar toen is die knop omgegaan.’

Hoe kreeg je dat voor elkaar?
‘Ik besefte dat ik misschien wel 10, 20 jaar met die tumor rondgelopen, zonder dat ik het wist. Dat heeft me er bewust van gemaakt dat je niet bezig moet zijn met de toekomst, of met vroeger, maar met nu. Niemand weet hoe de dobbelstenen gaan rollen in het leven, dus het heeft geen zin om daarop te focussen. Ik geniet gewoon van thuis zijn, bij mijn gezin zijn, afspreken met mensen. Dat is het mooiste dat ik heb. Als je mij op tv hebt gezien, dan weet je waar ik vandaan kom: ik heb een operatie gehad waarna ik niet meer kon praten. Ik kon moeilijk lopen, ik was veel dikker, ik had pijn en epileptische aanvallen. Ik ben gewoon blij met hoe het nu gaat. Mijn glas is altijd halfvol. En tsja, dood gaan we allemaal een keer.’

Jij praat heel open en met die positieve blik over jouw situatie, ook op televisie. Waarom vind je dat belangrijk?
‘Ik wil mensen vooral iets kunnen meegeven, een stukje inzicht geven in hoe dingen ook kunnen lopen. Sinds een tijdje geef ik lezingen over leven in het nu. Door die lezingen en mijn deelname aan Over mijn lijk komen er mensen naar me toe die ook iets ingrijpends hebben meegemaakt en blij zijn dat ik erover praat. Want dat gebeurt veel te weinig. Ik vind het heel krom dat we zo stil staan bij een geboorte, terwijl de dood in een soort hoekje wordt gepropt. Maar de dood hoort ook gewoon bij het leven. En verdriet is net zo oké als blijdschap. Het is een emotie en die moet je kunnen tonen. Je moet kunnen huilen en dingen met elkaar kunnen delen.’

Zijn er ook dingen die je voor je zoon en vrouw wilt regelen of achterlaten?
‘Dat nog niet echt, maar ik besef natuurlijk wel dat er een moment komt dat ik er niet meer ben. Dat vind ik heel moeilijk. Ik ga vast meemaken dat Beau op de basisschool komt. Maar of ik hem daar af zie komen is een groot vraagteken. Als ik dan bedenk hoe weinig herinneringen ik heb aan mijn eigen basisschooltijd, dan vraag ik me af hoe ik in zijn gedachten kan blijven. Het is mijn grote wens dat hij zich mij herinnert. Alle opnames die ik heb gekregen van Over mijn lijk zijn daarom heel waardevol.’

Op die beelden zie je ook hoe hecht jij en Bionda zijn. Zelfs jullie bruiloft is gefilmd.
‘De beelden maken heel duidelijk dat mijn vrouw de beste persoon ter wereld is. Zij was er altijd voor me, zelfs toen ik mezelf niet was, niet kon praten. Toen ik net hoorde dat ik ziek was, heb ik gevraagd of ze niet bij me weg wilde. Toen werd ze heel boos op mij, maar ik had het echt begrepen als ze weg was gegaan: zij is jong en zit ineens met een zieke man. En er komt een dag dat zij alleen achterblijft. Ik hoop dat er dan ergens een gigantische leuke man rondloopt voor haar, die ook voor onze zoon gaat zorgen. Dat gun ik haar. Voor haar is het lastig om over dat soort dingen na te denken. Zo vindt ze het ook heftig om de natuurbegraafplaats te bekijken waar ik straks begraven wil worden. Zij leeft misschien wel nog meer in het nu dan ik. En dit zijn dingen voor later.’ 

Hebben jullie samen ook hulp gezocht om over de situatie te praten?
‘Ja, we hebben samen met een psycholoog gesproken, speciaal voor mensen met kanker. Dat was heel fijn. Bionda zit ook ineens in deze situatie. Het was goed om alles heel open met elkaar te bespreken.’

Je geeft nu lezingen over leven in het nu. Wat hoop je dat mensen daarvan meenemen?
‘Wees blij met de dingen die je hebt, geniet van de kleine dingen, kijk om je heen. En mopper niet zo, want dat is iets dat Nederlanders echt goed kunnen. Ik hoop mensen ook te inspireren: je kunt meer bereiken dan je misschien denkt. Ik kon amper lopen, heb opnieuw moeten leren schrijven, met links. Maar ik loop binnenkort die marathon.’