Kasper: “Als patiënt ben je dan wel het onderwerp – of het lijdend voorwerp – maar je hebt de ziekte samen. Je hoeft anderen niet te beschermen voor iets waar je zelf niks aan kan doen. Beschermen is vaak afschermen, en dat is niet helpend. Blijf in contact. Soms hoor ik van mensen dat ze samen vooral gesprekken voeren over: moeten we A of B? Dat zijn de gesprekken van de ‘fixer’, oplossingsgesprekken. Dat is bij mannen nog net een wat sterker patroon dan bij vrouwen. Vrouwen zijn beter dan mannen in staat om gevoel en ratio in balans te houden. Die schieten als het een beetje spannend wordt, snel in de ratio. Maar je kan met je kop niet oplossen wat hier gebeurt, wat in je lijf mis is. En je kan er alleen maar mee leren leven door in verbinding te zijn.”