Kasper: “Ik ging zorgen dat ik mijn euthanasieverklaring voor elkaar had en de financiën geordend waren zodat ik netjes dood kon gaan. Ik zorgde dat ik de boel voor Margo zo goed mogelijk zou achterlaten. En toen werd langzaam maar zeker duidelijk dat ik dan wel niet meer beter werd, maar óók nog niet dood ging…”