Kasper: “Als ik mijn nieuwe kleinkind zie van een paar maanden oud, en ik hou dat mannetje vast… Dan doet dat zo vreselijk veel pijn, weten dat je het niet groot ziet worden. Het is makkelijk om dan je hart te sluiten. Te denken: het is nou eenmaal zo. Maar om het dan te omarmen en van het moment te genieten, dat is niet makkelijk, maar wel mooi.”

Kasper: “Ik heb geen bucketlist, wel een fuckitlist. Dit zijn verschrikkelijk vervelende omstandigheden, maar je mag je leven op een nieuwe manier inrichten. En je kan dus de regie nemen over wat je wilt - en wat niet. Je hebt geen regie over je ziekte, maar je kan wel de regie nemen over je leven. En dat is belangrijk.”

Kasper: “Er zitten grote verschillen in de manier waarop mannen en vrouwen hiermee ‘copen’; omgaan met deze pijnlijke omstandigheden. Dus praat er ook over met andere mánnen. Als je eenmaal voorbij de bullshit bent, zit er zo veel veiligheid in dat contact. Als je hebt geaccepteerd dat je dit niet kan fixen, dan hoef je elkaar niks meer te bewijzen. Dan is er herkenning, dan kun je van alles met elkaar delen. Niet op elkaar leunen, maar elkaar steunen. Dat is waardevol: je ervaart met weinig woorden dat er echt begrip is.”

Kasper: “Als patiënt ben je dan wel het onderwerp - of het lijdend voorwerp - maar je hebt de ziekte samen. Je hoeft anderen niet te beschermen voor iets waar je zelf niks aan kan doen. Beschermen is vaak afschermen, en dat is niet helpend. Blijf in contact. Soms hoor ik van mensen dat ze samen vooral gesprekken voeren over: moeten we A of B? Dat zijn de gesprekken van de ‘fixer’, oplossingsgesprekken. Dat is bij mannen nog net een wat sterker patroon dan bij vrouwen. Vrouwen zijn beter dan mannen in staat om gevoel en ratio in balans te houden. Die schieten als het een beetje spannend wordt, snel in de ratio. Maar je kan met je kop niet oplossen wat hier gebeurt, wat in je lijf mis is. En je kan er alleen maar mee leren leven door in verbinding te zijn.”

John: ‘Bij elke chemo, als de naald erin ging, gaven wij elkaar een kus en een high five. Ik was er altijd bij, bij elk gesprek. Dat heeft me waarschijnlijk mijn baan gekost maar tja, het is maar een baan. Als het lukt om samen hierin een gezamenlijke weg te vinden, dan doe dat en geniet ervan. Want doodgaan doe je echt alleen in de laatste vijf minuten.’

John: ‘Laat je hoofd niet hangen. Kanker kan wel in je leven zijn, maar je leven hoeft niet helemaal in het teken van kanker te staan.’

John: 'Geef de humor ontzettend veel plek. Het is een kloteziekte, maar die kan je ook uitdagen. Wij hielden allebei van zwartgallige humor. Wij gingen eens in Egypte duiken. Zij was toen al kaal, ik zei: je moet het doen zoals je wilt, maar als je met je kale kop naast me gaat lopen, maak je me zo trots. We liepen door het hotel, overal Engelsen aan tafel, al die mensen kijken. Dan liep ik naar een tafel toe en zei ik in het Engels: ja, klopt: kanker. Zij, ik niet; ik heb gewoon een kale kop.’ Dat hebben we veel gedaan.’

John: 'Leef alsof je leven er vanaf hangt. Bij ons was het devies: zolang er niet gestorven wordt, wordt er geleefd. Voor alle keuzes die je alleen maakt of samen: ga ervoor, laat je door niemand in compromissen dwingen. Laat mensen helpen op de manier waarop jij hulp nodig hebt, niet op de manier waarop zij het willen. Laat je niet leiden door schuldgevoel, neem je eigen beslissingen met elkaar, met de kinderen samen en ga ervoor. Doe wat je denkt dat het beste is voor je partner, jou en het gezin en iedereen die dichtbij staat - en wat dat is, bepaal je zelf.'

John: ‘Het allerbelangrijkste: wees eerlijk tegen jezelf en je partner, want dat voedt de basis van vertrouwen en die heb je nodig. Wees ook eerlijk als het niet gaat, ga uit elkaar als het er niet meer is, blijf niet bij de ander omdat het moet. Dit is een groot trauma en mensen gaan allemaal anders met trauma’s om, dat kan.’

Yvonne: 'Je hoeft niet alles te doen wat een arts zegt. Jij mag kiezen: wil ik dit of niet? Bijvoorbeeld of je nog een zware chemokuur wilt. Ik heb mijn oncoloog op het hart gedrukt: ik wil een open en eerlijk gesprek. Waar ben ik aan toe? Draai er niet omheen. Dat hielp. Eigenlijk zou ik elke drie maanden een pet scan krijgen. Maar dat wil ik niet. De impact van dat onderzoek, de onzekerheid, vind ik te groot. De opbouw van die spanning kost me zoveel energie. Ik doe de scan nu elk half jaar. Zo heb ik toch weer een klein beetje de regie.’

Yvonne: ‘In dit land zijn wij meester in het onderdrukken van gevoelens. Ik ook, ik onderdrukte alles, dacht vaak; wat zullen mensen wel niet denken? Soms heb ik een dag dat ik niet vooruit kom. Ik ga geen masker meer opzetten om me leuker voor te doen dan ik me voel. Er valt veel weg, alles wordt puurder.’