Wat regel je?

Cora: “Thomas heeft een euthanasieverklaring getekend, dat wilde hij graag. Hij had ook heel veel begeleiding vanuit het Emma Kinderziekenhuis. Voor de andere kinderen hebben we een kindercoach geregeld die gespecialiseerd is in het begeleiden van gezinnen met een kind dat gaat sterven. Zij kwam regelmatig bij ons thuis, om op een laagdrempelige manier leuke dingen te doen met de kinderen en vragen te beantwoorden.”

Kasper: “Ik ging zorgen dat ik mijn euthanasieverklaring voor elkaar had en de financiën geordend waren zodat ik netjes dood kon gaan. Ik zorgde dat ik de boel voor Margo zo goed mogelijk zou achterlaten. En toen werd langzaam maar zeker duidelijk dat ik dan wel niet meer beter werd, maar óók nog niet dood ging...”

John: ‘Ze heeft alles zelf geregisseerd, haar levensloop, haar afscheidsmail, haar overlijdensadvertentie, de liederen die ze wilde horen. In haar laatste jaar heeft ze met haar zus holle hartjes van klei gemaakt en daarin heb ik haar as verdeeld. Die hartjes heb ik overal een plek gegeven. Nee, ik hou niks zelf. Maya hoorde niet in een potje.’

Yvonne: 'Ik ben als een razende roeland mijn begrafenis gaan regelen. Ik moest zorgen dat er een muzieklijst kwam, ik had bij wijze van spreken mijn afscheidsspeech al geschreven. Want ik ben iemand die graag alles onder controle houdt. Ik heb in een schriftje geschreven wat ik fijn zou vinden en een afscheidswoordje. Dat schrift ligt ergens en dat geeft me rust.’

Martin: “Ik ben al bezig met wat ik op de uitvaart ga zeggen en met de muziek die ik wil draaien voor haar en mij. Maar verder wil ik het vooral zo goedkoop mogelijk, hahahahaha. Nee hoor. Ja, wij zijn soms wat cynisch, humor helpt ons ook om hier doorheen te komen. Ik ging met een steen op m’n borst met haar mee naar het hospice toe. Maar het is fijn dat we nu we alles geregeld hebben.”

Marja: “We zijn bij een hospice geweest, naar begrafenisondernemers, we hebben met de huisarts over euthanasie gesproken. Ik heb tegen hem gezegd: als ik niet meer de trap op kan om te douchen, dan wordt het tijd. Maar misschien verleg ik mijn grenzen wel hoor, die heb ik al vaker verlegd. Ik wil geen kist maar een mand. Ik heb een paar muziekjes maar die wisselen nog elke week. En als ik er niet meer uitzie, wil ik een foto op de mand.”

Marleen: “Ik ben verloskundige geweest en heb vaak gezien dat vrouwen een bevalplan maakten waar niets van terechtkwam. Bepaalde processen heb je niet in de hand. Veel dingen zijn niet aan mij: mijn afscheid zou voor mijn nabestaanden een stukje verwerking moeten bieden. Ik wil wel zo lang mogelijk de regie houden over mijn zorg. Ik wil met de huisarts een gesprek om te zien hoe goed hij is in palliatieve zorg.’

Erlinde: “Het testament heb ik laatst helemaal met mijn kinderen besproken, maar verder vind ik het lastig om in de toekomst te kijken. Ik ben bewust nog niet bezig met het regelen van mijn eigen afscheid, dat voelt als een ver van mijn bed show. Nu denk ik meer aan kleine dingetjes: zorgen dat mijn zoon zijn rijbewijs kan halen als hij achttien is. Dat moet ik nog redden, denk ik dan.”

Jan: "Marja zelf heeft heel veel geregeld. De dienst, de muziek. Iedereen heeft wel een nummer voorgesteld, van kerkmuziek tot populaire muziek. Het was eigenlijk zo klaar, we hebben zoveel mensen geholpen met rouwdiensten. Ik heb lang met de dood gewerkt, dit konden we op de automatische piloot.”

Rien en Ans: “Op een gegeven moment zeiden we tegen elkaar; we moeten nadenken wat we willen als we overlijden. We weten natuurlijk dat we geen vijftig jaar meer leven. Toen hebben we onze wensen vastgelegd. Niet alleen Rien, ook ik. We hebben alles opgeschreven en de papieren in een map gedaan. Die ligt hier in de kast, zodat de kinderen hem kunnen vinden.”

Jouri: “Ik ben nu niet zo bewust bezig met het afscheid. Ik ben te druk met alle ballen hoog te houden. Ik ben met mezelf aan het werk, ik wil mijn moeder trots maken. Ik vind het moeilijk om aan afscheid nemen te denken. Het blijft zo moeilijk te verteren dat dit mijn moeder moet overkomen.”

Esther: “Ik ben afscheidsbrieven aan het schrijven aan mijn meiden. Over wat ik ze wil meegeven. Ze zijn 20 en 22 jaar en staan aan het begin van het leven. Zo wil ik dingen aan ze meegeven. We zijn ook bezig met het afscheid. Ik heb in het plaatselijke krantje overlijdensadvertenties bekeken en websites van uitvaartorganisaties. Ik heb mijn verzekering gebeld en we gaan met twee organisaties in gesprek. Weer een vinkje op mijn lijstje."

Wout: “We hebben het over euthanasie gehad, de erfenis, ik heb een volmacht bij de notaris; de hele papierwinkel hebben we vastgelegd. Die dingen moeten je niet in de weg staan. Zij wil vooral dat het voor ons goed afscheid is. Het is gek om te bespreken, maar je zet op zo’n moment een knop om. Ik heb de hele plechtigheid in m’n hoofd al geregeld. Ik heb zelfs een playlist samengesteld. Dat weet niemand, ook de kinderen niet. Maar ik ben er altijd mee bezig in mijn hoofd.”

Ria: “We zijn zaken gaan regelen, ook al rust er een soort taboe op. Dat is wel onwennig. We hebben bijvoorbeeld geïnformeerd bij een hospice, gekeken hoe het zit als je thuis wilt overlijden en mijn man en dochter hebben een begraafplaats bezocht. Daarnaast hebben mijn man en ik ons eigen bedrijf. Onze tweede dochter Lisanne zei: ‘Ik wil graag in de zaak komen werken' en nu zijn we haar aan het inwerken. Dat gaat gelukkig heel goed. Dat dit geregeld is, vind ik fijn.”